“(…) Tom Swoboda explores the artificial world of zoos, freeing himself from the role of a viewer following the paths imposed by the oculocentric architecture of such places. The artist mixes the human and animal order by changing perspectives, placing himself in a cage, focusing on seemingly insignificant details or disrupting perception. The use of technology in capturing the animal world is intended to make the recording device absent, invisible, and the shots designed to give the impression of penetration. Meanwhile, in Svoboda’s photographs, it is different – the camera does not reveal anything here, but even emphasizes the impossibility of seeing. The image is often not clear due to the multitude of details, reflections and reflections, and it does not make us closer to animals. To paraphrase John Berger’s words: the more we look at them, the farther they are. Especially that animals are almost absent in Svoboda’s works. In the illusory environment of zoos, in their theatrical scenery, they stay on the outskirts, because perhaps (as Berger wants) there is something more real than a steppe painted on the wall or tropical vegetation – miserable prostheses of the territory they have lost. The spaces photographed by Swoboda are multi-layered, as if their successive elements were to poorly improve it. Improving the infrastructure of zoos in line with new research and architectural trends is constant inept repairing and building up a structure that cannot be repaired.”

“(…) Tom Swoboda eksploruje sztuczny świat ogrodów zoologicznych, uwalniając się jednocześnie z roli widza podążającego ścieżkami narzucanymi przez okulocentryczną architekturą takich miejsc. Artysta miesza ludzki i zwierzęcy porządek poprzez zmiany perspektyw, umieszczanie samego siebie w klatce, poprzez skupianie się na pozornie nieistotnych detalach czy zaburzanie percepcji. Stosowanie technologii w rejestrowaniu świata zwierząt ma w założeniu sprawić, że urządzenie zapisujące będzie nieobecne, niewidoczne, a ujęcia stworzone tak, by dawały wrażenie wnikania. Tymczasem w fotografiach Swobody jest inaczej – aparat fotograficzny niczego tutaj nie odkrywa, a wręcz uwypukla niemożliwość zobaczenia. Obraz jest często nieklarowny przez wielość detali, refleksy, odbicia i nie sprawia, że jesteśmy bliżej zwierząt. Parafrazując słowa Johna Bergera: im więcej na nie patrzymy, tym są nam one dalsze. Zwłaszcza, że w pracach Swobody zwierzęta są prawie nieobecne. W iluzorycznym środowisku ogrodów zoologicznych, w ich teatralnych scenografiach przebywają na obrzeżach, bo może (jak chce Berger) jest tam coś prawdziwszego niż wymalowany na ścianie step czy tropikalna roślinność – nędzne protezy utraconego przez nie terytorium. Przestrzenie fotografowane przez Swobodę są wielowarstwowe, jakby kolejne ich elementy miały ją w pokraczny sposób udoskonalić. Polepszanie infrastruktury ogrodów zoologicznych zgodnie z nowymi badaniami i architektonicznymi trendami jest ciągłym jej nieudolnym naprawianiem i nadbudowywanie struktury, której naprawić się nie da.”
Video INWAZJE odnosi się do przekraczania wyznaczonych granic wybiegów zwierząt w ogrodach zoologicznych. Obserwujemy kuriozalne sytuacje, gdzie człowiek wcześniej wyznaczając zwierzęciu “granice terytorium” łamie tą sytuację swoim wtargnięciem do ich – zwierząt – przestrzeni. Video odnosi się również w sposób krytyczny do haniebnej historii tzw. human zoo.